تفاوت میان نسخه‌های «خواجوی کرمانی (غزلیات)/سرو را پای به گل می‌رود از رفتارش»

از مشروطه
پرش به ناوبری پرش به جستجو
جز (clean up using AWB)
 
 
خط ۷: خط ۷:
 
| یادداشت =
 
| یادداشت =
 
}}
 
}}
 +
{{شعر}}
 
{{ب|سرو را پای به گل می‌رود از رفتارش|واب شیرین ز عقیق لب شکر بارش}}
 
{{ب|سرو را پای به گل می‌رود از رفتارش|واب شیرین ز عقیق لب شکر بارش}}
 
{{ب|راهب دیر که خورشید پرستش خوانند|نیست جز حلقه‌ی گیسوی بتم ز نارش}}
 
{{ب|راهب دیر که خورشید پرستش خوانند|نیست جز حلقه‌ی گیسوی بتم ز نارش}}

نسخهٔ کنونی تا ‏۲۸ فوریهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۱۷:۵۱

' خواجوی کرمانی (غزلیات) (سرو را پای به گل می‌رود از رفتارش)
از خواجوی کرمانی
'


سرو را پای به گل می‌رود از رفتارش واب شیرین ز عقیق لب شکر بارش
راهب دیر که خورشید پرستش خوانند نیست جز حلقه‌ی گیسوی بتم ز نارش
هر کرا عقل درین راه مربی باشد لاجرم در حرم عشق نباشد بارش
قرص خورشید ز روی تو به جایی ماند ورنه هر روز کج! گرم شود بازارش
سر زلف تو ندانم چه سیه کاری کرد که بدینگونه تو در پای فکندی کارش
دلم از زلف تو چون یک سر مو خالی نیست همچو آن سنبل شوریده فرو مگذارش
یادگار من دلخسته مسکین با تو آن دل شیفته حالست نکو میدارش
باغبانرا چه تفاوت کند ار بلبل مست بسراید سحری برطرف گلزارش
گوش کن نغمه خواجو که شکر می‌شکند طوطی منطق شیرین شکر گفتارش